حال نویس

اگر یک روستا نشینِ درگیر زراعت و نوبت آب و قیمت کود و خوراک دام و فروش شیر و کشک و فارغ از دنیای مجازی و ماهواره و خبر روز هستی و کفشت را واکس نمی زنی و خبر شبکه یک و دو می بینی و ماهنامه نسیم بیداری نمی خوانی و یارانه به ازای هشت نفر می گیری و تمام افراد روستایت را می شناسی و حاج آقای مسجدتان را که ماه رمضان می آید و سید هم هست ،مهمانِ شام خانه ات می کنی و دخترت را چهارده سالگی شوهر می دهی  .اگر شهر نشین ِشهری هستی که سینما ندارد و می تر سی از اینکه همسایه ات،دوست پدرت ، پسر عمه همکار مادرت تو را با دختری ببیند و آدمهایش را بی فرهنگ می بینی و فکر می کنی خیلی می دانی و می توانی و  روزنامه دیروز ، امروز به دکه شهرت می رسد ،دکه ای که کلا بیست و دو تا روزنامه شرق فروش دارد و راه می روی در خیابان های تکراری و آدمهای تکراری که در روز شاید چند بار ببینیشان و افسوس می خوری که مردم این شهر کی آدم می شوند  و حوصله ات هی سر می رود و ویترین مغازه هایش را نمی پسندی و بر استعداد های بر باد رفته ات حسرت می خوری و دختران شهرت چادر می پوشند و در هر اداره ای فامیل و رفیق  داری و  می روی در کوچه ای خلوت سیگار می کشی. اگر کلان شهر نشین هستی و صبح با نانوا سر کار می روی و با مطرب به خانه باز می گردی و دخترت کلاس آیروبیک و یوگا و مدیتیشن می رود و پسرت عاشق رپ و راک هست وبحث سیاسی می کند و روزنامه می خواند و میداند گوگل ریدر یعنی چه ، تئاتر و فرهنگ سرا و مرکز خرید و نمایشگاه عکس می روی و بی حجاب تر می شوی و کلاهت را خوب می چسبی که از سرت بر ندارند و از چراغ قرمز رد می شوی و بوق می زنی و کمربند نمی بندی و  مسافر می کشی که خرجت در بیاید  و پسرت خانه رفیقش می ماند و دخترت مدام به موبایلش چسبیده و مبلمان خانه ات را عوض می کنی و وام می گیری .هرچه که هستیم و در هر موقعیتی ،هر انچه داریم میراث گذشته ما و گذشتگان ماست که به ما رسیده است.

ما نیز برای فرزندان و آیندگان خود ارثی باقی می گذاریم.

نظرات ()

ای تمام این خاک، خاکی که  فرش خواب گرسنگان بی آشیانت شده ای ، خاکی که شمرده ای تمام قدم های معصومی که با اشک بدرقه شده اند و به خاطر داری فرزندانت را ، زمانی که سپرت می شدند تا مبادا آتشی به تو آسیب بزند. خاکی که عاقبت نعش کش فرزندان آتش گرفته ات  شدی اما تن شریفشان را خود به امانت  پذیرفتی  تا فرزندی بزایی از جنس شرافت آنکه درونت خفته. ای تمام این خاک ، خاک خون آلود، من را به فرزندی بپذیر.

نظرات ()

 سرگردان شدیم از بس گم کردیم هر چه بنا بود بر آن جامعه را بسازیم.گاه می بینم کسانی از جنس خودم که به هیچ تکیه داده اند .تکیه گاه بی بنیادی که بنیاد بر باد می دهد. هیچشان فریب را می ستاید و دروغ را فضیلت می شمارد . غریبند آدمهای تمیز ، قسط وام وجدان می دهند آدمهای پاک. می آید زمانی که حسرت یک روز زندگی نصیب هر کس شود .آی آدمها ! به یاد بیاوریم آنچه به واسطه آن انسان خطابمان می کنند.

نظرات ()

دنیای تو درون توست و هرجا که می روی همراه تو.دنیای تو تغییر می کند زمانی که درون تو تغییر کند.پادزهر تغییر را جایی نمی یابی جز درون خودت.منصفانه به قضاوت خودت بنشین،روز هایی که به دیروز و گذشته ات تبدیل شده ، همه، به انتظار سپری شده اند.انتظار اتفاقی که ناگهان همه چیز را مساعد حالت کند .عمری پر از روز های خوب، که ادامه نیافتند و امروز خاطره آن روزها را ورق میزنی.نه برادر! اینگونه که تو پیش می روی عمر پایان پذیرت را می سوزانی و آن اتفاق که حتی نمی دانی دقیقا چیست، نمی افتد.همه چیز از درون تو آغاز می شود چه بپسندی و چه تلاش کنی تا به خود ثابت کنی که اینگونه نیست.

نظرات ()

درست زمانی که حس می کنی کسی به فکر کاستن از درد توست،روی حست خط بکش.بار روی دوش تو را کسی بر دوش نمی گیرد.جز این بیندیشی ، روزی می رسد که می بینی بار بر دوشت مانده.به این امید که کسی دستی به سویت دراز کند منشین .دور همه را خط بکش .اینقدر که برای ذهنت صرفی نداشته باشد حتی یک دقیقه به کسی جز خودت فکر کند.پایبند این عهد بمان ، فقط این پیمان را برای کسی بشکن که خریدار یه بوس کوچولوی توست.

نظرات ()

راه بلد خود تویی و دیگر هیچکس به یاری تو نمی آید مگر در مسیری باشی که مسیر کس دیگری هم باشد.سوارت شود یا تو را بفرستد که سنگ از مسیر برداری تا پایش به سنگ نخورد.  جز این، دستی تکان می دهد به نشان سلام ،سلامی برای روز مبادا. به همراهی کسی دلخوش نباش. اینجا تویی و جاده ای که می روی،می ایستی،فکر میکنی،خسته می شوی،زیر سایه - اگر یافتی - می نشینی،برمی خیزی و می روی. اینگونه که بیندیشی ،تنها در انتظار خودت می مانی .

نظرات ()

حال که تنها می توانم بنویسم از حالی که دیگر حال نیست ، این تنها کار که ابزارش در دست من است، می نویسم از آرزوهای برباد رفته تا تسکین کاش هایم شود . روزی در جواب کسی که یادم نیست که بود و نوشته بود اگر خدا بودم کسی گرسنه نمی خوابید، دردمندی به درد هایش عادت نمی کرد،خسته از راهی برای لحظه ای آرامش ،سایه از ناکسان کرایه نمی کرد،کودکی حسرت آغوش نداشت،دستان مرد خانه ای خالی نمی ماند ،زنی شرافتش را حراج لقمه ای نان نمی کرد و... نوشتم : خدا باش. اکنون اما ، با تمام وجود می خواهم خدایی باشد تا خداوندی ناکرده ما را جبران کند .

نظرات ()

" کوله بارم پر از تمسخر و دلسوزی عذاب آور نسل آدم. پر از تنهایی بی مانندی که انتخابش نکردم. پر از تشویش که وقتی مرا می بینند به خود چه می گویند ، به دیگری چه می گویند .پر از واهمه وقتی کسی با من حرف می زند و به چشمانم نگاه نمی کند، به من نگاه نمی کنند. پر از خنده تلخ وقتی کسی خطابم نمی کند تا مرا بشناسد . آرزویم شده حرف زدن با آدمیزادی که نمی بیند... "

اینها حرف هایی است که می شنوم وقتی حرفی نمی زند، دخترکی که از دست داده ، که زیبایی صورتش را از دست داده.

نظرات ()

مزدی به مردانگی نمی دهند که اگر چنین بود ،نه بغضی چشمی را تر می کرد  ، نه چشمان تری تن می فروخت ، نه تنی ، کبودِ دستی می شد، نه دستان کودکی پینه می بست ، نه دستان پینه بسته ای خالی می ماند و نه دستان خالی بغض می کرد . و آنان که بی مزد مردانگی  می کنند، دیر یا زود ، به تیغ مزدوران ، تنشان به خاک می افتد . تنشان آری اما شرفشان نه. اینک ، سلامتی شرف ، که در برزخ بی عملان و نان به نرخ روز خوران ، ایستاده می میرد.

نظرات ()

یکی روز بر شب رساند که در شب خزد مارگونه ، لختی ، به بالین بی تاب تب کرده جانش. یکی روز بر شب رساند که در شب رود گوشه ای دنج و آرام، نشیند ،غمی را سپارد به سیگار و دودش . یکی روز بر شب رساند که چشمی نهد بر خیالش، و خوابش و رویای گم گشته در روزهایش . یکی روز بر شب رساند که اشکی بریزد برای شکم خالیان ، خستگان ، راه گم کردگان . یکی روز بر شب رساند که پر می شود روزش از نفرت و ناله و آه انسان . و من روز بر شب رسانم و شب را به روز ، وعمرم به رنج .

نظرات ()